Wędki

Dwaj mężczyźni jadą do Mietlicy nad Gopłem, żeby złowić dużego suma, ale zwykła wyprawa wędkarska bardzo szybko zaczyna tracić zwykłość. Znikające ryby, dziwne kręgi w zbożu, chore kolby kukurydzy i coś poruszającego się
w trzcinach sprawiają, że pejzaż zaczyna dopisywać własną opowieść. Nad wszystkim majaczy pamięć Mysiej Wieży i legenda Popiela — jakby Gopło wciąż miało pod powierzchnią coś, co nie daje się wyciągnąć zwykłą wędką.

---

Kuźnia

Michał jedzie zimą z kilkuletnim synem drogą z Kruszwicy w stronę Rzepowa, gdy nagła śnieżyca spycha samochód w zaspę i zmusza go do szukania pomocy. W białej pustce znajduje światło starej kuźni, dwóch milczących mężczyzn i konie, które pomagają uratować dziecko z zasypywanego auta. Dopiero po dwóch tygodniach odkrywa, że kuźni nie ma od dziesięcioleci, a miejsce po niej pamięta zimę 1945 roku, zbrodnię, ogień i ratunek, który wraca tylko wtedy, kiedy naprawdę trzeba.

Grusze

Maria, Tomasz i ich dziewiętnastoletni syn Jan wypływają na ostatni wspólny rejs po Gople przed wyjazdem chłopaka na studia. Wieczór przy ognisku, sześć dzikich grusz nad brzegiem i opowieść starego człowieka o trzech studentach oraz trzech dziewczynach powoli zmieniają rodzinny wypoczynek w coś znacznie ciemniejszego. Kiedy Jan znika, miejsce zaczyna przerabiać cudzą stratę na własną legendę, a sześć grusz okazuje się liczbą, której nie wolno było uznać za ostateczną.

---

Znaki

Proboszcz kruszwickiej kolegiaty zauważa na romańskim murze świeżą rysę i prosi Marka Kruszkę, miejscowego budowlańca i pasjonata dawnych śladów, o dyskretne oględziny. Rysa okazuje się błaha, ale Marek odkrywa inny znak — taki, który pod palcem zmienia dźwięk otoczenia i prowadzi go pod powierzchnię wzgórza, do izby, obrzędu postrzyżyn i głosów starszych niż sama świątynia. To opowieść o kamieniu, który nie tyle przechowuje przeszłość, ile ją trzyma, oraz o tym, że nie wszystko, co zostało przykryte, powinno zostać odsłonięte do końca.